Skitochten in het Oberpinzgau: het rondje voor het werk en de tocht voor een hele dag

Skitourning heeft de naam iets voor specialisten te zijn — lawine-uitrusting, tochtplanning, risico. Voor een deel klopt dat. Voor het andere deel heb ik niet meer nodig dan stijgvellen, een uur tijd en de parkeerplaats bij de oefenlift.

Ik doe allebei, al jaren, en ik denk dat juist die tweedeling verklaart waarom hier zoveel mensen ermee beginnen. Je hoeft niet het terrein in om het gevoel te krijgen waarvoor je het doet. Je kunt ook gewoon een piste op lopen voordat de liften draaien.

Mijn rondje: Filzstein Speedy omhoog naar de Plattenkogel

Dit is de tocht die ik het vaakst doe, en tegelijk de eerste die ik gasten aanraad. Hij gaat over de piste van de Filzstein Speedy omhoog naar de Plattenkogel in Hochkrimml — geen open terrein, geen lawinevraag, geen weerprobleem.

Je parkeert direct bij de Filzstein-oefenlift en vertrekt daar meteen. Wie sportief is, staat na 30 minuten boven. Ik doe er net geen 60 over, en dat is prima — het is geen wedstrijd.

Als het een ochtendrondje wordt, start ik rond acht uur. En dan komt het moment waarvoor ik het eigenlijk doe: je komt boven aan, je hebt het gehaald, en rondom staat een 360-graden uitzicht op de drieduizenders. Meer is het niet. Het is ruimschoots genoeg.

Wat dit rondje zo betrouwbaar maakt: het werkt ook bij slecht weer. Sneeuwval, bewolkt, heiig — op de geprepareerde piste maakt dat niets uit. Precies daarom is het geschikt voor beginners en ongeoefenden. Wat basisconditie, dat is alles.

Wie liever 's middags gaat: ik vertrek dan na 15 uur en zorg dat ik voor 17 uur weer beneden ben. Twee redenen. Ten eerste wordt het donker. Ten tweede is dan de pistendienst onderweg, en die wil je niet tegenkomen.

Na de afdaling ligt de stop onderweg — in het skigebied zijn talrijke hutten, en de BergGeistAlm ligt zo'n 200 meter onder de top. Meer daarover in het artikel over alpineskiën, dat uitgebreider ingaat op het gebied en de ovenaardappel.

Pistetochten: toegestaan, maar niet op elk uur

Omdat die vraag vaak komt: pistetochten zijn hier toegestaan. Je mag dus met vellen de piste op lopen zonder een slecht geweten.

De beperking geldt voor bepaalde randuren — wanneer de pistenpreparatie bezig is. Dat is geen pesterij, het is simpelweg gevaarlijk: een pistenmachine met lier is in het donker niet altijd op tijd te zien, en de kabel al helemaal niet. Vandaar de grens van 17 uur hierboven.

De Ronachgeier: de tocht voor een hele ochtend

Als het een echte tocht moet worden, is de Ronachgeier boven Wald im Pinzgau mijn aanrader. Hij geldt als makkelijk, en dat is hij ook — maar hij is van een andere orde dan het Plattenkogel-rondje.

De cijfers: start bij Gasthof Ronach op ongeveer 1.450 meter, top op 2.236 meter. Dat komt neer op zo'n 800 hoogtemeters en ongeveer twee uur stijgen. De route voert door licht bos en over brede hellingen — niets blootgesteld, niets technisch.

Je parkeert bij Gasthof Ronach, en dat kost niets. Een detail dat vermelding verdient in een regio waar parkeergeld steeds gewoner wordt.

Boven sta je met uitzicht op de Großvenediger en de Hohe Tauern — en dat is de eigenlijke beloning.

De Baumgartgeier (2.392 m) ligt vanaf de Ronachgeier nog ongeveer een half uur verder. Maar hij is optioneel en geen vanzelfsprekend onderdeel van de tocht. Wie hem meeneemt doet dat bewust; wie bij de Ronachgeier omkeert, heeft niets gemist.

Nog één ding: op de berg is er geen hut. Als je wilt stoppen, dan beneden in Gasthof Ronach. Dus neem een thermoskan mee.

De Großvenediger: het grote werk, en wat het vraagt

De Großvenediger is de tocht waar gasten het vaakst naar vragen, en hij is terecht een klassieker — in het voorjaar, via het Obersulzbachtal en de Kürsinger Hütte.

Maar het is geen volgende stap na de Ronachgeier, het is categorisch iets anders. Wat het vraagt: hooggebergte-ervaring en echte skitourervaring. Gletsjers, spleetredding, touwtechniek — dat leer je er niet even bij.

Mijn advies als er ook maar één vraagteken blijft: met berggids. Dat is geen zwakte, dat is het verschil tussen een geweldige tocht en een probleem.

Wie het gebied liever eerst in de zomer leert kennen — het Obersulzbachtal en de Venedigergroep komen uitgebreid aan bod in het nationaal-parkartikel en bij wandelen.

Lawines: wat hier wordt onderschat

Dit is het deel waar ik niets wil afzwakken.

Wat gasten hier het vaakst onderschatten: het ziet er vaak niet zo gevaarlijk uit als het werkelijk is. Een helling die vriendelijk en overzichtelijk oogt, kan precies degene zijn die gaat. Het uiterlijk helpt bij de inschatting nauwelijks.

Daarom, zonder voorbehoud: buiten de piste alleen met echte ervaring en volledige lawine-uitrusting — pieper, sonde, schep, en de oefening om ermee om te gaan. En check voor elke tocht het actuele lawinebericht op lawine.at.

Het prettige neveneffect van het Plattenkogel-rondje: op de piste speelt die vraag helemaal niet. Dat is een van de redenen waarom ik hem zo vaak aanraad.

Wanneer het seizoen loopt

Dat hangt minder van de kalender af dan van de sneeuw. Twee vuistregels uit ervaring:

• De Plattenkogel gaat doorgaans van december tot maart — bij redelijke sneeuwval.
• De Ronachgeier heeft goede sneeuw nodig en wordt vanaf maart vaak al lastig.

De reden voor dat verschil is de ligging: de Ronachgeier ligt op het zuiden, in de zon. Wat midden in de winter aangenaam is — je loopt in de zon in plaats van in de schaduw — wordt in het voorjaar het probleem. De directe instraling tast de sneeuw aan, en dan is de afdaling niet meer waarvoor je omhoog bent gelopen.

Uitrusting huren

Eenvoudig: tourenuitrusting is te huur bij de plaatselijke sportzaken. Dat geldt voor Krimml, Neukirchen en Mittersill evengoed. Wie eerst wil uitproberen of tourning iets voor hem is, hoeft dus niets aan te schaffen.

Voor wie is het niets?

Eerlijk antwoord: voor bijna niemand. Wie er zin in heeft, kan het doen.

Het gaat om de instap. Ik zou niemand aanraden met een terreintocht te beginnen — begin met een eenvoudige tocht naast of op de piste. Daar is het Plattenkogel-rondje precies voor. Blijft de zin daarna, dan volgt de rest vanzelf.

Wat je niet nodig hebt: bijzondere techniek, jeugd, of een bepaalde conditie. Wat je wel nodig hebt: basisconditie en de bereidheid om langzaam te lopen.

Waar je logeert als tourning het plan is

Dicht bij de start zitten is praktisch — bij een ochtendrondje telt elke minuut die je niet in de auto zit.

Voor het Plattenkogel-rondje is Krimml de logische basis; de Filzstein ligt een paar minuten verderop. Voor de Ronachgeier is Wald im Pinzgau de kortste weg naar de start.

En omdat een tourdag zelden de hele vakantie is: dezelfde regio is in de winter ook een skigebied en heeft met de Wildkogel-baan een van de langste verlichte rodelbanen die er zijn. In de zomer wordt het wandelgebied.