Rodelen in het Oberpinzgau: 14 kilometer in het schijnwerperlicht — en wat niemand vooraf vertelt

Er zijn dingen die als kinderspel klinken, tot je ze een keer doet. Rodelen hoort daarbij. Wie hier in het Oberpinzgau voor het eerst boven op de Wildkogel staat, de slee naast zich, en omlaag kijkt naar een lint van licht dat zich veertien kilometer door het bos slingert, begrijpt het vrij snel: dit is geen tijdverdrijf voor het uurtje na het skiën. Dit is een dag op zich.

Ik woon hier, ik rijd deze baan al jaren, met kinderen en zonder. En ik heb daarbij een paar dingen geleerd die in geen enkele brochure staan — één daarvan op de onaangename manier. Daarover later meer.

De cijfers die het verschil maken

De rodelbaan op de Wildkogel tussen Neukirchen en Bramberg is 14 kilometer lang en overbrugt daarbij ongeveer 1.300 hoogtemeters — van het bergstation tot beneden in het dal. Hij geldt als de langste verlichte rodelbaan ter wereld, en eerlijk gezegd: de superlatieven laten me koud. Wat telt, is het gevoel dat je na twintig minuten afdaling vaststelt dat je nog niet eens op de helft bent.

Pure rijtijd is ongeveer 40 minuten als je doorrijdt. Dat doet praktisch niemand — en dat moet je ook niet. De baan is breed, er zijn voortdurend mogelijkheden om te stoppen, en in het onderste kwart liggen meerdere zeer sfeervolle hutten direct aan de route. Die hoef je niet in te plannen: je komt er langs en beslist ter plekke. Realistisch ben je dus eerder twee uur onderweg, en dat is maar goed ook.

Omhoog gaat het met de lift — of met de Smaragdbahn vanuit Bramberg, of met de Wildkogelbahn vanuit Neukirchen.

Waarom je op de Wildkogel niet omhoog loopt

Die vraag komt vaak, en het antwoord is ondubbelzinnig: niet doen. De klim zou drie tot vier uur duren, en hij voert over skipistes — terwijl er tegelijk rodelaars naar beneden komen. Dat is geen goede combinatie. Op de Wildkogel rijd je omhoog, punt.

Bij de kleinere banen ligt dat anders, en die zijn mijn tip voor iedereen die niet de hele dag wil investeren:

• Kreuzschied in Neukirchen — de klim duurt 15 tot 30 minuten, dat gaat prima te voet.
• Hochkrimml naast de Filzstein-sleeplift (Krimml) — eveneens in een goed half uur te bereiken. En met een beetje geluk trekt de waard de sleeën met de skidoo omhoog.

Al deze banen zijn licht tot middelzwaar en daarmee net zo geschikt voor beginners als voor mensen die al vaak op een slee hebben gezeten.

Nachtrodelen: wanneer het licht echt brandt

Hier loont een nauwkeurige blik, omdat velen op halve kennis vertrouwen. De baan op de Wildkogel is dagelijks tot 22 uur verlicht — met één uitzondering: op maandag slechts tot 18 uur, omdat daarna het prepareren begint. Wie dus juist op maandagavond een late rit plant, staat in het donker.

Het tweede punt, dat nog vaker over het hoofd wordt gezien: verlicht betekent niet dat je er ook nog boven komt. De opstijging eindigt regulier om 16:15 uur, op vrijdag wordt hij afhankelijk van het weer verlengd tot 18:30 uur. Je moet dus op tijd boven zijn om de baan in het donker te genieten — dat is het ene planningspunt dat je niet aan het toeval moet overlaten. (Tijden veranderen per seizoen, dus een blik op de actuele openingstijden van de Wildkogel-Arena vóór vertrek kan geen kwaad.)

Druk wordt het 's avonds zeker, maar het blijft binnen de perken. De baan is lang genoeg om de mensen te verspreiden.

Uitrusting: de lijst die uit ervaring is ontstaan

Helm en handschoenen spreken voor zich, daar hoeven we het niet over te hebben. Interessanter is wat de meesten vergeten:

• Skibril. De sneeuw stuift, en wel meer dan je denkt. Zonder bril rijd je de laatste kilometers met samengeknepen ogen.
• Schoenen met zeer goed profiel, waterdicht. Op de slee rem en stuur je met je voeten — gladde zolen zijn hier niet alleen onpraktisch, maar gevaarlijk.
• Beenkappen of een skibroek die over de schoen valt. Dat is de tip waarvoor gasten me het meest bedanken. Zonder die afsluiting valt er bij elke remmanoeuvre sneeuw in je schoenen. Na veertien kilometer is dat geen kleine ergernis meer, maar echt onaangenaam en koud.
• Skikleding in plaats van jeans. Wie in jeans rijdt, komt doorweekt beneden aan. Kan natuurlijk ook — dan weet je alleen waarom.

Met kinderen: kan op elke leeftijd, maar met één regel

Rodelen werkt in principe op elke leeftijd, en juist dat maakt het een gezinsactiviteit. Kleine kinderen moet je echter niet alleen laten rijden zolang ze onzeker zijn. En dan is er dat ene punt dat ik elke gast met kinderen meegeef, sinds ik weet hoe snel het kan gaan.

Mijn dochter Tabea was ongeveer acht. We waren op de afdaling, het ging goed, en op één plek kruist de rodelbaan een skipiste. Precies daar sloeg ze ineens links af — de piste op — en kon niet meer remmen. Ik heb haar op het laatste moment bij haar kraag gegrepen en van de slee getrokken. De slee zelf schoot stuurloos tweehonderd meter de piste af, over de rand en tegen een boom.

Er is niets gebeurd. Niet met haar, niet met een andere skiër. Maar we hadden groot geluk, en sindsdien weet ik: de baan is in principe veilig — voor iedereen. De fout gebeurt niet op de baan zelf, maar bij de kruisingen en altijd wanneer iemand zichzelf overschat. Eén oog op de kinderen, één oog op jezelf, en bijzondere aandacht daar waar rodelweg en piste elkaar treffen.

De eerlijke tegen-tip

De meest voorkomende fouten zijn snel opgesomd: jezelf overschatten en verkeerd schoeisel. Beide hangen samen met wat je deze baan niet aanziet — hij is lang. Veertien kilometer voortdurend remmen en sturen gaat in je voeten en bovenbenen zitten, en wel duidelijk. Wie halverwege moe wordt, maakt fouten.

Daarom: pauzeer, ook als je je fit voelt. De hutten in het onderste deel zijn niet alleen voor het plezier.

Wanneer de omstandigheden echt goed zijn

Mijn duidelijke aanbeveling: in de ochtend. Hoe later op de dag, hoe hoger de "bulten" worden die door de vele rodelaars in het spoor ontstaan. 's Ochtends is het rustiger en verkeert de baan nog in goede staat.

Bij de maanden komt het minder op de kalender aan dan op de sneeuwsituatie:

• Verse sneeuw is het aangenaamst — ook omdat je bij een val zacht landt.
• Harde, ijzige omstandigheden zou ik mijden. Dat is veeleisend, en je verliest snel de controle over de slee.
• Maart en april zijn een gok. Meestal is het dan al te warm en de sneeuw te zacht, en wordt de afdaling inspannend in plaats van ontspannen.

Een slee huren

Verhuurpunten zijn er talrijk in Neukirchen en Bramberg — het eenvoudigst direct bij het dalstation. Reken voor de dag op ongeveer 12 tot 20 euro per slee; de exacte prijzen verschillen per aanbieder en seizoen.

Daar komt de bergrit bij. Voor een enkele rit staat momenteel ongeveer 23 euro voor volwassenen en 11,50 euro voor kinderen, een dagkaart ligt rond 56 respectievelijk 28 euro. Wie meerdere keren omhoog wil — en dat loont, als je eenmaal geproefd hebt — is met de dagkaart beter af.

Wie toch al skiet, betaalt mogelijk niets extra: een geldige skipas van de Wildkogel-Arena dekt de opstijging naar de rodelbaan tot 16:15 uur. En omdat de Zillertal-Arena-pas vanaf twee dagen ook op de Wildkogel geldt, laat zich een ochtend op de piste combineren met een rodelafdaling in de middag — met één pas.

De grens is scherp: de avondrit omhoog na 16:15 uur zit niet in de skipas. Daarvoor is het rodelticket nodig. De afdaling zelf mag in het donker vallen, de verlichting loopt immers tot 22 uur — je moet dus alleen op tijd boven zijn.

Waar te verblijven als rodelen het plan is

Het praktische voordeel van onze regio: de dalstations liggen midden in de dorpen. Wie in Neukirchen of Bramberg een vakantiewoning neemt, loopt 's avonds naar de lift en na de afdaling net zo terug — zonder nog een keer in de auto te stappen. En wie de kleinere banen verkiest, is vanuit Krimml in een paar minuten bij de Filzstein.

In de zomer is dezelfde regio overigens een wandelgebied en met het Nationaal Park Hohe Tauern voor de deur ook voor gezinnen een dankbare bestemming. De winter heeft alleen het voordeel dat je 's avonds nog iets te doen hebt.